art 41 ustawy o vat 2020

Stosownie do art. 41 ust. 1 ww. ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku lub opodatkowanie niektórych czynności Brzmienie przepisu przejściowego art. 24a ust. 1 ustawy z dnia 7 października 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw6 oznacza, że 1 stycznia 2023 r. nie wygasną WIS wydane do 31 grudnia 2022 r. : dla towarów lub usług opodatkowanych stawką 23% - na podstawie art. 41 ust. 1 w związku O tym, czy można stosować obniżoną stawkę VAT na towary, decyduje zasadniczo CN. Z art. 41 ust. 13 ustawy o VAT wynika, że do towarów i usług będących przedmiotem czynności niewymienionych w Nomenklaturze scalonej (CN) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej stosuje się stawkę 23%, z wyjątkiem dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2–6, 8–36 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy o VAT; świadczenia usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7, 37–41 ustawy o VAT, Na mocy art. 41 ust. 3 i 4 ustawy o VAT, stawkę podatku VAT w wysokości 0% stosuje się w eksporcie i wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów, przy zachowaniu warunków określonych w () 8. Stawka 5% na sprzedaż towarów nonton drakor the uncanny counter season 2. Od 1 kwietnia 2020 r. podatnicy działający w branży gastronomicznej będą musieli zmierzyć się z nowymi przepisami. Niektóre z tych zmian rozwieją wszelkie wątpliwości podatników, z którymi dotychczas się borykali. Należy do nich wprowadzenie jednolitej 8% stawki VAT na wszystkie czynności, które według PKWiU z 2015 r. są klasyfikowane jako usługi związane z wyżywieniem. Dlatego od 1 kwietnia 2020 r. nie będzie już miało znaczenia, czy danie jest serwowane na miejscu czy na wynos. Zawsze bowiem będzie stosowana stawka 8%. Jedynie smakosze potraw zawierających owoce morza muszą się liczyć ze znacznym wzrostem cen. Restauratorzy nabywający tego rodzaju produkty zapłacą od 1 kwietnia 2020 r. VAT w wysokości 23%, a nie – jak było dotychczas – 5% i 8%. Naliczą również 23% VAT, sprzedając potrawy zawierające te produkty. 1 listopada 2019 r. weszły w życie przepisy ustawy wprowadzającej nową matrycę stawek VAT oraz wiążącą informację stawkową (WIS). Wprowadziła je ustawa z 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw – z 2019 r. poz. 1751. Nowa matryca stawek VAT będzie stosowana od 1 kwietnia 2020 r W okresie od 1 listopada 2019 r. do 31 marca 2020 r. stosowane są dotychczasowe stawki VAT (wyjątek dotyczy gazet, książek i czasopism) i stara PKWiU 2008. d 1 kwietnia 2020 r. na nowo zostanie określony zakres stosowania obniżonych stawek VAT w wysokości 5% i 8%. Najważniejsze z tych zmian będą polegać na: nadaniu całkowicie nowego brzmienia załącznikom nr 3 i 10 do ustawy o VAT, w których wymienione są towary i usługi opodatkowane VAT według stawki 5% i 8%,określeniu stawki 8% dla czynności dokonywanych w ramach szeroko pojętej działalności gastronomicznej. 1. Stawki VAT stosowane w działalności gastronomicznej Od 1 kwietnia 2020 r. będą obowiązywały nowe przepisy określające zakres stosowania obniżonej stawki 8% w gastronomii. Przepisy te istotnie różnią się od tych stosowanych dotychczas. Rozliczenie VAT w gastronomi do 31 marca 2020 r. Z przepisów unijnych (tj. z art. 6 rozporządzenia 282/2011) oraz unijnego orzecznictwa (zob. przykładowo wyrok TSUE z 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94) wynika, że niekiedy czynności dokonywane w ramach działalności gastronomicznej stanowią dostawy towarów. Dotyczy to przykładowo sprzedaży posiłków na wynos czy posiłków zamawianych na telefon. Organy podatkowe przez dłuższy czas godziły się na stosowanie do takich dostaw stawki 5% przewidzianej dla dostaw gotowych posiłków i dań (na podstawie art. 41 ust. 2a w zw. z poz. 28 poprzedniego załącznika nr 10 do ustawy o VAT). Sytuację zmieniło wydanie przez Ministra Finansów interpretacji ogólnej z 24 czerwca 2016 r. (sygn. w której uznał on, że we wskazanym zakresie właściwa jest, co do zasady, nie stawka 5%, lecz właściwa dla świadczenia usług gastronomicznych stawka 8%. Zważywszy jednak, że interpretacje ogólne nie są dla podatników wiążące, wielu z nich nadal stosowało stawkę 5% do niektórych czynności dokonywanych w ramach działalności gastronomicznej. Co więcej, prawidłowość takiego postępowania potwierdzały niektóre sądy administracyjne. Tytułem przykładu można wskazać wyrok WSA we Wrocławiu z 17 maja 2019 r. (sygn. akt I SA/Wr 58/19), w którym czytamy, że: (…) zważywszy na błędną implementację art. 98 ust. 1-3 dyrektywy 112 przez ustawodawcę polskiego w poz. 28 załącznika nr 10 do ustawy o VAT w zw. z art. 41 ust. 2a ustawy o VAT poprzez odesłanie do PKWiU, która to klasyfikacja statystyczna nie przystaje do wspólnego systemu VAT, należy uznać, że czynności skarżącej w postaci sprzedaży produktów z okienek zewnętrznych drive in walk trough; food court i wewnątrz punktów sprzedaży stanowi dostawę towarów opodatkowanych 5% stawką VAT. Z kolei część sądów administracyjnych podzielała stanowisko zajęte przez Ministra Finansów we wskazanej interpretacji ogólnej (zob. przykładowo wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 21 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Go 351/18). Zmiany od 1 kwietnia 2020 r. w stosowaniu stawek VAT w gastronomii Od 1 kwietnia 2020 r. będzie stosowany art. 41 ust. 12f ustawy o VAT, choć formalnie przepis ten wszedł w życie 1 listopada 2019 r. Jednak na mocy przepisów przejściowych nie był stosowany w okresie od 1 listopada 2019 r. do 31 marca 2020 r. Z przepisu tego wynika zasada jednolitego stosowania stawki 8% do wszystkich czynności (tj. zarówno do świadczenia usług, jak i do dostaw towarów), które według PKWiU są klasyfikowane jako usługi związane z wyżywieniem. UWAGA! Od 1 kwietnia 2020 r. zasadą będzie opodatkowanie według stawki VAT 8% wszystkich czynności (tj. dostaw towarów i świadczenia usług), które według PKWiU z 2015 r. są klasyfikowane jako usługi związane z wyżywieniem. Przykład Restauracja oprócz świadczenia usług gastronomicznych na miejscu sprzedaje też posiłki na wynos. W stanie prawnym obowiązującym do 31 marca 2020 r. do świadczenia usług gastronomicznych na miejscu restauracja stosowała stawkę VAT 8%, natomiast do sprzedaży posiłków na wynos stawkę VAT 5%. Było to co prawda postępowanie wbrew stanowisku zajętemu przez Ministra Finansów w interpretacji ogólnej, jednak w świetle orzecznictwa części sądów administracyjnych było to postępowanie prawidłowe. Od 1 kwietnia 2020 r. stosowanie stawki 5% do sprzedaży przez restaurację posiłków na wynos jest jednak wykluczone. Ze stosowanego od tego dnia art. 41 ust. 12f ustawy o VAT wynika bowiem, że stawka 8% ma zastosowanie do wszystkich czynności (tj. zarówno do świadczenia usług, jak i do dostaw towarów), które według PKWiU są klasyfikowane jako usługi związane z wyżywieniem. Dotyczy to sprzedaży posiłków na wynos. 2. Rozszerzony katalog produktów, co do których nie będzie można stosować 8% stawki VAT Podobnie jak w stanie prawnym obowiązującym do 31 marca 2020 r., również od 1 kwietnia 2020 r. sprzedaż niektórych produktów nie będzie podlegała obniżonej stawce VAT w gastronomii. Czynności te dokonywane w ramach działalności gastronomicznej będą opodatkowane VAT według stawki 23%. Przykład Klient zamówił w restauracji kotlet schabowy z dodatkami oraz kawę, tj. napój wyłączony z zakresu stosowania obniżonej stawki 8%. W części dotyczącej kotleta schabowego wraz z dodatkami świadczenie usługi restauracyjnej jest opodatkowane VAT według stawki 8%, a w części dotyczącej kawy – według stawki 23%. Nowe produkty gastronomiczne, które od 1 kwietnia 2020 r. nie są opodatkowane stawką 8% Katalog produktów wyłączonych spod zakresu stosowania obniżonej do wysokości 8% stawki VAT w gastronomii uległ z dniem 1 kwietnia 2020 r. modyfikacji. Zmiany w tym zakresie przedstawia poniższa tabela. Produkty wyłączone z zakresu stosowania stawki 8% w gastronomii Stan prawny obowiązujący do 31 marca 2020 r. Stan prawny obowiązujący od 1 kwietnia 2020 r. 1. Napoje alkoholowe o zawartości alkoholu powyżej 1,2%. 1. Napoje inne niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy o VAT albo w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie, w tym ich przygotowanie i podanie: kawa, herbata, napoje z ich wykorzystaniem, woda mineralna, napoje gazowane, alkohol. 2. Napoje alkoholowe będące mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5%. 2. Towary nieprzetworzone przez podatnika, inne niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy o VAT albo w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie. 3. Napoje, do których przygotowania wykorzystywany jest napar z kawy lub herbaty, niezależnie od udziału procentowego tego naparu w przygotowywanym napoju. Posiłki, których składnikiem są: homary i ośmiornice oraz inne towary objęte CN 0306-0308 (np. krewetki, małże czy ślimaki), kawior lub namiastki kawioru objęte CN 1604, przetwory z homarów i ośmiornic oraz innych towarów objętych CN 1603 00 i CN 1605. 4. Napoje bezalkoholowe gazowane 5. Wody mineralne 6. Inne towary w stanie nieprzetworzonym opodatkowane stawką 23% Można powiedzieć, że wyłączenia obowiązujące do 31 marca 2020 r. w zasadzie z grubsza pokrywają się z dwoma pierwszymi obowiązującymi od 1 kwietnia 2020 r. Natomiast nowością są wskazane w pkt 3 wyłączenia obowiązujące od 1 kwietnia 2020 r. A zatem z dniem 1 kwietnia 2020 r. podwyższeniu z 8% do 23% uległa stawka VAT na posiłki zawierające owoce morza. UWAGA! Od 1 kwietnia 2020 r. podwyższeniu z 8% do 23% uległa stawka VAT na posiłki zawierające owoce morza. Przykład Pizzeria ma w swojej ofercie pizzę z krewetkami. Do 31 marca 2020 r. sprzedaż takiej pizzy była opodatkowana podatkiem VAT według stawki 8% (ewentualnie według stawki 5%, jeżeli przyjąć stanowisko o dopuszczalności stosowania tej stawki do niektórych rodzajów sprzedaży posiłków, np. sprzedaży na wynos). Od 1 kwietnia 2020 r. sprzedaż tej pizzy jest opodatkowana VAT według stawki 23%. 3. Brak możliwości sztucznego dzielenia usług gastronomicznych, opodatkowanych innymi stawkami, na dostawę towaru i usługę Podobnie jak to było w poprzednim stanie prawnym, nadal nie jest dopuszczalne dzielenie usług, których przedmiotem są produkty wyłączone spod zakresu stosowania stawki 8% na część: usługową (opodatkowaną VAT według stawki 8%) oraztowarową (opodatkowaną VAT według stawki 23%). W tym zakresie stawka 23% ma zastosowanie w całości. Aktualny w tym zakresie pozostaje, przykładowo, wyrok NSA z 6 września 2018 r. (sygn. akt I FSK 1438/16), w którym czytamy, że: (…) rozdzielenie, na potrzeby opodatkowania, usługi restauracyjnej (związanej z wyżywieniem) na część usługową oraz sprzedaż produktów wymienionych w poz. 7 załącznika do rozporządzenia [obecnie wymienionych w art. 41 ust. 12f pkt 1-3 ustawy o VAT – przyp. autora], byłoby sztuczne i nieracjonalne. Istota tej usługi sprowadza się bowiem do nabycia w stosownym lokalu produktu żywnościowego (posiłku, napoju) i możliwości jego spożycia w tymże lokalu. Bez sprzedaży produktu żywnościowego usługa restauracyjna jako taka w ogóle nie zaistniałaby. Przykład Podatnik prowadzący kawiarnię, sprzedając kawę, nie może wyodrębnić z ceny sprzedawanej kawy usługi jej podania i zastosować w tej części stawkę 8%, natomiast stawkę 23% zastosować tylko do pozostałej części (odpowiadającej wartości sprzedawanej kawy). Sprzedaż kawy podlega w takim przypadku w całości opodatkowaniu VAT według stawki 23%. 4. Usługi związane z wyżywieniem, świadczone na rzecz przewoźników lotniczych, opodatkowane stawką 0% Wyjątkowo usługi związane z wyżywieniem mogą korzystać z opodatkowania według stawki 0%. Jest tak w przypadku usług świadczonych na rzecz przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym. Podstawą stosowania stawki 0% jest w takich przypadkach art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT stanowiący, że stawkę tę stosuje się do usług związanych z obsługą startu, lądowania, parkowania, obsługą pasażerów i ładunków oraz innych o podobnym charakterze usług świadczonych na rzecz przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym (zob. przykładowo interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 5 grudnia 2013 r., sygn. IPPP3/443-878/13-2/JK). Nie zmieni się to również od 1 kwietnia 2020 r. 5. Pytanie prejudycjalne dotyczące stosowania stawki 5% w działalności gastronomicznej Wskazane na wstępie wątpliwości co do dopuszczalności stosowania stawki 5% do niektórych czynności dokonywanych w ramach działalności gastronomicznej (np. sprzedaży na wynos) spowodowały, że jeden ze składów NSA zdecydował się skierować do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej szereg pytań w tym zakresie. Przed TSUE postępowanie w sprawie tych pytań prejudycjalnych otrzymało sygnaturę C-703/19. Ponieważ wyrok w tej sprawie nie zapadnie raczej przed 1 kwietnia 2020 r., będzie miał on głównie znaczenie historyczne. Nie jest jednak wykluczone, że będą z niego wynikać wskazówki co do sposobu stosowania obecnych przepisów. 6. Wiążąca informacja stawkowa dla gastronomi Aby ułatwić podatnikom stosowanie przepisów dotyczących stawek VAT (w szczególności przyporządkowanie stawki VAT do danego towaru lub usługi) oraz aby zapewnić im stosowną ochronę, wprowadzono wiążącą informację stawkową (WIS). UWAGA! WIS jest nową instytucją, która ułatwi podatnikom stosowanie przepisów dotyczących stawek VAT oraz zapewni im w tym zakresie odpowiednią ochronę. WIS zawiera opis towaru albo usługi, ich odpowiednią klasyfikację (Nomenklatura scalona (CN) lub Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych (PKOB) – dla towarów, aktualna Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU) – dla usług) oraz właściwą stawkę VAT (art. 42a ustawy o VAT). WIS będzie określała klasyfikację towaru według: CN (odpowiedni dział, pozycja, podpozycja lub kod CN) alboPKOB (sekcja, dział, grupa lub klasa), alboPKWiU (dział, grupa, klasa, kategoria, podkategoria lub pozycja), niezbędną do określenia stawki VAT. Co może być przedmiotem wniosków o WIS, o które mogą występować podmioty działające w branży gastronomicznej O wydanie WIS mogą wnioskować również podatnicy działający w branży gastronomicznej. Otrzymując WIS, uzyskają pewność co do wysokości VAT z tytułu czynności dokonywanych w ramach działalności gastronomicznej. Podatnicy tacy powinni jednak pamiętać, że, co do zasady, przedmiotem wniosku o wydanie WIS może być jeden tylko towar lub usługa (art. 42b ust. 5 pkt 1 ustawy o VAT). W związku z tym podatnicy działający w branży gastronomicznej zainteresowani potwierdzeniem wysokości VAT dla sprzedawanych posiłków muszą występować z odrębnymi wnioskami o wydanie WIS dla poszczególnych posiłków. UWAGA! Podatnicy działający w branży gastronomicznej zainteresowani potwierdzeniem wysokości VAT dla sprzedawanych posiłków muszą występować z odrębnymi wnioskami o wydanie WIS dla każdego z nich. Przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być również towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy o VAT). Z możliwości składania takich wniosków mogą korzystać podatnicy świadczący kompleksowe usługi gastronomiczne, np. usługi organizacji imprez okolicznościowych w restauracjach. Wniosek o wydanie WIS musi zawierać dane określone w art. 42b ust. 2 ustawy o VAT, a najczęściej także oświadczenie, o którym mowa w art. 42b ust. 3 ustawy o VAT (zob. tabelę poniżej). Formalności i opłaty związane ze składaniem WIS Wniosek składany jest na formularzu WIS-W, którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z 29 października 2019 r. ( poz. 2109). Aktywny druk tego formularza jest dostępny na stronie e-wydania „Biuletynu VAT” w zakładce „Formularze wzory umowy”. Opłata za wniosek o wydanie WIS wynosi 40 zł (art. 42d ust. 1 ustawy o VAT). Wyższa opłata za wydanie WIS obowiązuje, jeżeli podatnik wnioskuje o wydanie WIS dla towarów lub usług, które w jego ocenie razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu. Wówczas opłata stanowi iloczyn 40 zł i liczby towarów oraz usług składających się, w ocenie podatnika, razem na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (art. 42d ust. 2 ustawy o VAT). UWAGA! Opłata za wniosek o wydanie WIS wynosi 40 zł. Jeśli jednak podatnik zawnioskuje o wydanie WIS dla towarów lub usług, które w jego ocenie razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu, opłata będzie wyższa. Jakie dane powinien zawierać wniosek o WIS Treść wniosku o wydanie WIS składanego przez podatników działających w branży gastronomicznej imię i nazwisko lub nazwa podatnika, jego adres zamieszkania lub adres siedziby, numer identyfikacji podatkowej;imię, nazwisko i adres zamieszkania pełnomocnika wnioskodawcy, jeżeli został ustanowiony, lub innych osób upoważnionych do kontaktu w sprawie wniosku;określenie przedmiotu wniosku, w tym:szczegółowy opis towaru lub usługi (np. posiłku), pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać ich klasyfikacji zgodnej z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług,wskazanie klasyfikacji, według której mają być klasyfikowane towar lub usługa (np. posiłek), w tym przypadku PKWiU 2015 lub CN, gdy klasyfikacja będzie dotyczyła poszczególnych produktów, wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku wystąpienia z żądaniem sklasyfikowania towaru albo usługi na potrzeby stosowania przepisów innych niż dotyczące określenia stawki podatku VAT;informacje dotyczące opłaty należnej od wniosku,składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oświadczenie wnioskodawcy lub pełnomocnika o następującej treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam, że w dniu złożenia wniosku, w zakresie przedmiotowym wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego.”. Wniosek o wydanie WIS może zostać złożony w formie papierowej lub drogą elektroniczną przez e-PUAP. W pierwszym przypadku wniosek należy kierować do Krajowej Informacji Skarbowej na adres: ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała W drugim przypadku – na adres skrytki Krajowej Informacji Skarbowej: /KIS/wnioski. Ochrona wynikająca z otrzymania WIS Posiadanie WIS wiąże organy podatkowe w odniesieniu do towarów lub usług, dla których została wydana (w okresie od 1 listopada 2019 r. do 31 marca 2020 r. wynika to z art. 7 ust. 4 ustawy nowelizującej; od 1 kwietnia 2020 r. wynikać to będzie z art. 42c ust. 1 ustawy o VAT). W stosunku więc do podmiotów, dla których została wydana WIS, organy nie mogą przyjąć innej klasyfikacji lub stawki VAT niż wskazana w WIS. Ponadto w przypadku zmiany albo uchylenia WIS i zastosowania się przez podmiot, na rzecz którego została ona wydana, do WIS przed jej zmianą albo uchyleniem, odpowiednio stosowane są przepisy art. 14k-14m Ordynacji podatkowej (art. 42c ust. 2 ustawy o VAT). WIS chronią więc tak samo jak interpretacje indywidualne. W szczególności: zastosowanie się do WIS przed jej zmianą lub uchyleniem nie szkodzi podmiotom, które je uzyskały,w związku z zastosowaniem się do WIS przed jej zmianą lub uchyleniem nie są naliczane odsetki za zwłokę oraz podatnicy mogą być zwolnieni z obowiązku zapłaty podatku,w związku z zastosowaniem się do WIS przed jej zmianą lub uchyleniem nie są wszczynane postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Ochrona dla podatników, którzy nie wystąpili o WIS WIS będą mogły się posługiwać także podmioty inne niż podmiot, dla którego WIS została wydana. Będzie tak, o ile przedmiotem tych transakcji będą towary/usługi będące przedmiotem WIS. Jest to nowość dla podatników. Również w takich przypadkach WIS będzie miała charakter ochronny, a zakres tej ochrony będzie analogiczny do przysługującej podmiotom, które uzyskały interpretację indywidualną. Ochrona ta będzie przysługiwać w stosunku do czynności dokonanych po dniu publikacji WIS (art. 42c ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT). Dlatego zastosowanie się do opublikowanej WIS daje taką samą ochronę co uzyskanie własnej decyzji. Ochrona będzie przysługiwała od dnia następnego po dniu publikacji i pod warunkiem, że będzie dotyczyła tego samego towaru lub usługi, co nie zawsze będzie proste do ustalenia. UWAGA! WIS są obecnie publikowane na stronie Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 1, art. 41 ust. 12f, 42e oraz art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – z 2020 r. poz. 106 Tomasz Krywan, doradca podatkowy Źródło: W kolejnym wpisie o zmianach w ustawie VAT, które weszły 01 lipca 2020 chcemy Państwu opisać zmiany dotyczące dostaw 1 lipca 2020 wszyscy podatnicy w zakresie dostaw wewnątrzwspólnotowych muszą się stosować do przepisów znowelizowanej ustawy o VAT, zgodnej z dyrektywą unijną. Nowelizacja ustawy o VAT implementuje przepisy dyrektywy Rady (UE) 2018/1910 z 4 grudnia 2018 01 lipca 2020 podatnicy polscy nie musieli spełniać nowych warunków stosowania 0% stawki dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Jednakże od 01 lipca 2020 aby zastosować stawkę 0% VAT zgodnie z dyrektywą i zmienionymi przepisami ustawy VAT, wymogiem jest, by nabywca w państwie UE miał ważny numer VAT UE (nadany w innym kraju UE niż Polska) oraz by złożył w swoim kraju prawidłową informację podsumowującą. Gdy te warunki będą spełnione, polski dostawca będzie mógł zastosować stawkę 0% niedotrzymanie tych warunków nie pozbawiało prawa do 0% stawki VAT. Od 01 lipca 2020 podatnik, który nie spełni powyższych warunków, nie będzie miał prawa do zastosowania zerowej stawki VAT. Aby wypełnić nałożone na podatników nowe obowiązki warto pamiętać by numer VAT UE był podawany na stałe (przy każdej transakcji) w zamówieniach w zmianie do ustawy VAT nałożono od 01 lipca 2020 nowe wymogi dotyczące dokumentowania WDT. Unijne rozporządzenie 2018/1912 (art. 45a) nakłada obowiązek posiadania: • dwóch niesprzecznych ze sobą dowodów potwierdzających wywóz towaru z terytorium kraju, albo • gdy nabywca odpowiada za transport – pisemnego oświadczenia nabywcy, że towar został mieć na uwadze, że unijne rozporządzenie nie zastępuje warunków ustawowych obowiązujących już w ustawie VAT – ma jedynie charakter uzupełniający ( ustawy o VAT bowiem się nie zmienił). Może być jednak stosowane, gdy podatnik nie spełnia wymogów praktyka organów podatkowych nie jest jednolita w tym zakresie. Czasem wystarczy faktura i dokument przewozowy, a czasem urzędy skarbowe żądają kolejnych dokumentów na potwierdzenie dokonania transakcji wewnątrzunijnej. W razie sporu z organami podatkowymi w tym zakresie na pewno istotne jest, by dokumenty były kompletne – na dokumentach transportowych np. powinny znajdować się podpisy i pieczęcie stron i racji swojego doświadczenia nasza kancelaria podatkowa w grupie ATL służy Państwu pomocą gdyby się pojawiły wątpliwości w zakresie stosowania znowelizowanych przepisów w powyższym Ewa FlorLicencjonowany doradca podatkowy (nr wpisu 10233) z prawie 20-letnim doświadczeniem w zakresie księgowości i podatków. Specjalizuje się w zagadnieniach dotyczących podatków dochodowych, VAT i rachunkowości. Więcej o autorze > Większość przedsiębiorców musi płacić podatek VAT. Jednak według artykułu 43 ustawy o VAT zwolnienie należy się na podstawie przedmiotowej. Inni mogą skorzystać również ze zwolnienia podmiotowego. Co to oznacza w praktyce i jak działa takie zwolnienie? Sprawdź to! 43 ust o VAT zawiera zasady zwolnienia od podatku z obrotu towarów i usług. Artykuł 43 ustawy o VAT skupia się jedynie na wariancie przedmiotowym, czyli dotyczącym prowadzenia działalności zwolnionej na podstawie jej charakteru. Artykuł 43 ustawy o VAT, czyli czym jest zwolnienie z VAT? W artykule znajdziesz informacje na temat: Co do zasady, podatek od towarów i usług płacony jest przez każdą osobę prowadzącą działalność gospodarczą. Ustawa o VAT przewiduje jednak zwolnienie na mocy prawa. Obowiązuje ono osoby realizujące usługi medyczne, edukacyjne i finansowe. Podatnik w takiej sytuacji jest zwolniony z realizowania pośrednictwa w odprowadzaniu podatku VAT bez względu na wysokość zrealizowanej sprzedaży. Podobnie sytuacja wygląda względem przedsiębiorcy, który nie osiągnął limitu rocznego w sprzedaży produktów czy usług – on również może nie płacić podatku VAT. Podatek VAT a zwolnienie przedmiotowe – na czym dokładnie polega? Omawiany przywilej podatkowy pozwala skorzystać ze zwolnienia z VAT pewne grupy przedsiębiorców. Przedmiotowe zwolnienie to inaczej określenie zawodów, które co do zasady są pozbawione obowiązku pośredniczenia w odprowadzaniu podatku od towarów i usług. Dlatego usługi medyczne lekarzy, położnych, psychologów, czy innych zawodów medycznych nie są opodatkowane VAT-em. Ma to znaczenie dla pacjentów fizycznych, którzy korzystając z takich usług, nie są obarczeni koniecznością zapłaty dodatkowego podatku. Podstawa prawna do zwolnienia z podatku VAT dla usług medycznych Artykuł 43 ustawy o VAT w punktach 18 i 19 wskazuje, że zwolnieniem objęte są: Usługi z zakresu wsparcia medycznego, które mają na celu profilaktykę, zachowanie, poprawę, przywracanie i ratowanie zdrowia oraz życia ludzkiego. Chodzi również o rodzaj usług związanych bezpośrednio z ww. oraz transportowaniem towarów koniecznych do ich ww. lecz prowadzone na rzecz podmiotów leczniczych. Warunkiem jest wykonywanie takich działań medycznych w placówkach należących do danego o profilu medycznym, które zorientowane są wokół profilaktyki, zachowania, poprawy, przywracania oraz ratowania zdrowia, oraz życia, do których służą konkretnie zawody takie jak: lekarz, dentysta, pielęgniarka, położna, psycholog i inne zawody wymienione w ust. 1 pkt 2 ustawy z 15 kwietnia 2011. Podstawa prawna do zwolnienia z VAT usług edukacyjnych Kolejna grupa, którą zwalnia się od podatku VAT to nauczyciele i osoby prowadzące działalność edukacyjną. Fragment art 43 ustawy o VAT wskazuje, że omawianemu zwolnieniu podlegają: Usługi wykonywane przez jednostki ujęte przez Prawo oświatowe w zakresie kształcenia i wychowania, oraz uczelnie i jednostki naukowe PAN, a także instytuty badawcze oraz podmioty wykonujące na rzecz ww. organizacji i jednostek dostaw towarów i świadczenia usług niezbędnych do sprawnego realizowania przez nich swojej działalności edukacyjne prywatne, które świadczone są przez nauczycieli, a zakres programowy bazuje na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i których celem jest przekazywanie wiedzy o językach obcych oraz ich naukę, a także wykonywanie niezbędnych dostaw towarów i świadczeń mających wpływ na płynne ich obejmujące kształcenie zawodowe lub zmianę kwalifikacji zawodowych, które nie są objęte punktem 26 owego artykułu. Chodzi o jednostki finansowane ze środków publicznych, prowadzone na podstawie odrębnych przepisów prawa oraz takie, których akredytacja bazuje na liście usług objętych akredytacją z ustawy z dnia 14 kwietnia 2016 roku Prawo oświatowe. Podstawa prawna do zwolnienia z VAT dla usług finansowych W przypadku rynku finansowe, ustawa o podatku od towarów i usług ma zastosowanie zwłaszcza w punktach 12, 36–41. Można w nich przeczytać, że podmioty zwolnione z podatku VAT to Usługi związane z wynajmem lub wydzierżawieniem lokalu, domu lub ich części. Warunkiem jest przeznaczenie takiej nieruchomości na cele mieszkaniowe albo na cele organizacji zajmujących się najmem o charakterze ubezpieczeniowe, reasekuracyjne oraz świadczenia pośrednictwa w zakresie usług ubezpieczeniowych, oraz reasekuracyjnych. Zwolnieniu podlegają również inne usługi wykonywane przez podmiot ubezpieczający, które mają związek z podpisywaniem przez niego umów ubezpieczeniowych. Warunkiem jest świadczenie ich na cudzy rachunek, a także niezbywanie praw do zawierania umów ubezpieczeniowych i pożyczkowe i kredytowe, których celem jest udzielanie świadczenia pieniężnego wobec klienta. W skład takich zwolnionych z podatku usług wchodzą również działania związane z zarządzeniem kredytami i związane z poręczaniem, gwarancjami i innymi zabezpieczeniami, których celem jest ochrona operacji finansowych i ubezpieczeniowych. Zaliczają się do nich także wszelkie usługi pośrednictwa w ww. dziedzinach, również związanych z zarządzaniem zabezpieczeniami kredytowymi przez podmiot udzielający mające na celu prowadzenie i udzielanie depozytów, prowadzenie rachunków finansowych, umożliwianie dokonywania transakcji płatniczych w formie przekazów, transferów oraz długów, czeków i weksli. Do usług tych wliczają się także działania z zakresu pośrednictwa w ww. działaniach zarządzania instrumentami finansowymi. Dzięki temu możliwe jest uniknięcie podatku od usług finansowych np. przy bardzo wysokich sumach pożyczek czy kredytów hipotecznych i innych zobowiązań. Komu opłaca się zwolnienie z podatku od towarów i usług? Zgodnie z art 43 takie zwolnienie obejmuje głównie grupy zawodowe, których klientami nie są firmy. W praktyce podatek VAT zawsze doliczany jest do wysokości należności za towar czy usługę. Przedsiębiorca więc nie płaci tej daniny, lecz klient. Wpływa to na atrakcyjność w oczach klientów indywidualnych działalności prowadzonej przez danego przedsiębiorcę. Dla innej firmy istnienie podatku VAT zawsze powoduje możliwość jego odliczenia, natomiast klientowi indywidualnemu nigdy taka opcja nie przysługuje. Dlatego jasne jest, że dla przedsiębiorcy obsługującego inne firmy zwolnienie z VAT jest niezasadne. Co innego te podmioty, które obsługują głównie klientów indywidualnych. Artykuł 43 ustawy o VAT – podsumowanie Warto przypomnieć, że każdy przedsiębiorca bez względu na charakter działalności może nie płacić VAT-u jeśli jego obrót nie przekracza zł rocznie. Jednak powyżej tej kwoty zwolnienie obejmuje jedynie grupy wymienione w artykule 43 i punkcie 1 ustawy o VAT. Przedsiębiorca może również zrzec się możliwości zwolnienia z VAT. Jednak późniejszy powrót zobligowany jest koniecznością przedstawienia dochodu netto za poprzedni rok w wysokości zł lub mniejszej, upłynięcia roku od końca roku, w okresie którego utracono lub zrezygnowano z prawa do zwolnienia. Konieczna jest również korekta podatku naliczonego wcześniej wobec zmiany statusu płatnika VAT. Zobacz także: Spółka z X (podatnik VAT czynny i podatnik VAT UE w Polsce) zajmuje się sprzedażą detaliczną sprzętu elektronicznego (w tym aparatów i kamer cyfrowych). 8 października 2020 r. spółka kupiła za kwotę 10 tys. euro (bez włoskiego VAT) od niepowiązanej (w rozumieniu art. 32 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT) firmy włoskiej Y (podatnik VAT i VAT UE we Włoszech) aparaty cyfrowe ( PKWiU) o cenie jednostkowej 100 euro. Transport towarów wykonał przewoźnik – na zlecenie włoskiego kontrahenta (koszt transportu był wliczony w cenę sprzedanych aparatów). 12 października 2020 r. firma Y wystawiła dla X fakturę dokumentującą dostawę aparatów cyfrowych. Spółka otrzymała ją wraz z nabytym towarem, tj. 26 października 2020 r. Towar po rozładowaniu trafił do magazynu X i ma być skierowany do sprzedaży z początkiem listopada 2020 r. Za nabyte towary spółka ma zapłacić w terminie 21 dni od dnia otrzymania faktury przelewem na rachunek włoskiego kontrahenta w banku we Włoszech. Rokiem podatkowym X jest rok kalendarzowy, a VAT i zaliczki na CIT rozlicza na zasadach ogólnych za okresy miesięczne. Jak spółka powinna rozliczyć wewnątrzwspólnotowe nabycie tych aparatów na gruncie VAT oraz CIT? Czy ujmując podatek należny i podatek naliczony od WNT tych aparatów, powinna stosować jakieś kody w nowym JPK_V7? Czy zapłata za nabyte aparaty na zagraniczne konto kontrahenta obliguje spółkę do złożenia zawiadomienia ZAW-NR, aby uchronić koszty uzyskania przychodów? Włoski kontrahent jest bowiem zarejestrowany także w Polsce jako podatnik VAT czynny, jednak w przypadku tej transakcji występował w charakterze włoskiego podatnika VAT. VAT Podatek należny Opodatkowaniu VAT podlega wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju (zob. art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT). Stosownie do art. 9 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy o VAT przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz, pod warunkiem że: nabywcą towarów jest: a) podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika, b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a – z zastrzeżeniem art. 10 ustawy o VAT; dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej. W analizowanej sprawie po stronie spółki dochodzi do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (dalej: WNT), gdyż: spółka nabywa prawo do rozporządzania nabytymi towarami (aparaty cyfrowe) jak właściciel (kupuje je); w wyniku dokonanej dostawy towary są transportowane na terytorium Polski z terytorium Włoch (tj. innego państwa członkowskiego UE) przez przewoźnika działającego na zlecenie dokonującego dostawy (tj. włoskiego kontrahenta); nabywcą jest zarejestrowany podatnik VAT czynny i VAT UE w Polsce (wyłączenia określone w art. 10 ustawy o VAT nie znajdą tu zastosowania); dostawcą jest włoski podatnik VAT i VAT UE (nie ma tu znaczenia, że włoski kontrahent jest zarejestrowany także w Polsce dla celów VAT). Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu (art. 25 ust. 1 ustawy o VAT). Miejscem opodatkowania WNT aparatów cyfrowych będzie zatem Polska, gdzie zakończył się ich transport. Jak rozumiem, spółka – zgodnie z art. 97 ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT – posłużyła się polskim numerem VAT (tj. swym numerem NIP z prefiksem PL), a zatem nie znajdą zastosowania wyjątki określone w art. 25 ust. 2 i art. 26 ustawy o VAT. Obowiązek podatkowy z tytułu WNT aparatów cyfrowych należy ustalić zgodnie z zasadą ogólną zawartą w art. 20 ust. 5 zdanie pierwsze ustawy o VAT. Przepis ten stanowi, że w WNT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia. W analizowanej sprawie włoski kontrahent wystawił fakturę potwierdzającą dokonanie dostawy tych aparatów cyfrowych 12 października 2020 r. i tego dnia powstała obowiązek podatkowy z tytułu WNT tych towarów. Do ustalenia podstawy opodatkowania w przypadku WNT stosuje się odpowiednio art. 29a ust. 1–1b, 6, 7, 10 i 11 ustawy o VAT (art. 30a ust. 1 ustawy o VAT). W analizowanym przypadku oznacza to, że: podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, tj. kwota 10 tys. euro. Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, koszty transportu są już wliczone w cenę nabycia, a włoski VAT nie wystąpi. Rozumiem, że kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania wyrażone w walucie obcej spółka przelicza na złote – stosownie do art. 31a ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o VAT – według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego. Fakturę otrzymaną od włoskiego kontrahenta należy więc przeliczyć według kursu średniego NPB z 9 października 2020 r., który wynosił 4,4745. W analizowanej sprawie podstawa opodatkowania WNT wyniesie zatem 44 745 zł (10 000 euro x 4,4745). Do dostawy aparatów cyfrowych właściwa jest stawka podstawowa VAT wynosząca obecnie 23 proc. (zob. art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT). Podatek należny z tytułu WNT aparatów wyniesie zatem 10 291,35 zł (44 745 zł x 23 proc.). Podatek naliczony Kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego z tytułu WNT, o którym mowa w art. 9 ustawy o VAT (art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy o VAT). Kwota podatku należnego od WNT aparatów cyfrowych w wysokości 10 291,35 zł stanowi więc dla spółki podatek naliczony. W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (zob. art. 86 ust. 1 ustawy o VAT). W analizowanej sprawie nabyte wewnątrzwspólnotowo aparaty cyfrowe stanowią dla X towar handlowy – mają być przez spółkę odsprzedane. Wykazują one zatem bezpośredni związek ze sprzedażą opodatkowaną (wyłącznie), a zatem X ma prawo do odliczenia podatku naliczonego od ich nabycia (w analizowanym przypadku jest to kwota podatku należnego od ich WNT). Spółka przy nabyciu tych towarów posłużyła się polskim numerem VAT UE, a transport tych towarów zakończył się w Polsce, dlatego odliczeniu podatku naliczonego nie sprzeciwia się art. 88 ust. 6 ustawy o VAT. Spółka może zatem odliczyć podatek naliczony od WNT w wysokości 10 291,35 zł. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy (art. 86 ust. 10 ustawy o VAT). W analizowanym przypadku obowiązek podatkowy z tytułu WNT aparatów powstał 12 października 2020 r., a zatem spółka ma prawo odliczyć ten podatek naliczony w rozliczeniu za październik 2020 r. Należy przy tym pamiętać, że w przypadku podatku naliczonego z tytułu WNT, o którym mowa w art. 9 ustawy o VAT, stosownie do art. 86 ust. 10b pkt 2 ustawy o VAT prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w tym przypadku powstaje zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy o VAT, pod warunkiem że podatnik: a) otrzyma fakturę dokumentującą dostawę towarów, stanowiącą u niego WNT, w terminie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy; b) uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu WNT w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek, nie później niż w terminie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy. W analizowanej sprawie faktura potwierdzająca WNT została otrzymana od włoskiego kontrahenta 26 października 2020 r., a zatem spełniony jest warunek określony w art. 86 ust. 10b pkt 2 lit. a ustawy o VAT i nie znajdą zastosowania art. 86 ust. 10g i ust. 10h ustawy o VAT. Zakładam, że podatek należny i podatek naliczony od tego WNT zostanie wykazany w JPK_V7 za październik 2020 r. – zostanie więc spełniony warunek określony w art. 86 ust. 10b pkt 2 lit. b ustawy o VAT i nie zajdzie potrzeba stosowania art. 86 ust. 10i ustawy o VAT. Na potrzeby schematu rozliczenia zakładam, że spółka skorzysta z odliczenia podatku naliczonego od WNT w rozliczeniu za październik 2020 r. i nie skorzysta z możliwości, jaką daję art. 86 ust. 11 ustawy o VAT, tj. odliczenia w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych (za listopad albo grudzień 2020 r.). Podsumowanie rozliczenia VAT Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że spółka rozlicza się za pomocą JPK_V7M, a zatem w jego części: ewidencyjnej należy wykazać: – podstawę opodatkowania (44 745 zł) w polu K_23, a podatek należny (10 291,35 zł) w polu K_24; – wartość nabycia netto (44 745 zł) w polu K_42, a podatek naliczony (10 291,35 zł) w polu K_43; deklaracyjnej należy wykazać: – podstawę opodatkowania (44 745 zł) w polu P_23, a podatek należny (10 291,35 zł) w polu P_24; – wartość nabycia netto (44 745 zł) w polu P_42, a podatek naliczony (10 291,35 zł) w polu P_43. W świetle wyjaśnień Ministerstwa Finansów zarówno podatek należny, jak i naliczony z tytułu WNT wykazuje się w ewidencji (w części ewidencyjnej JPK_V7) na podstawie dokumentu zakupu (bez oznaczenia „WEW”), jeżeli taki dokument został wystawiony (zob. W analizowanej sprawie będzie to faktura otrzymana od włoskiego kontrahenta. Ujmując fakturę dokumentującą WNT w „ewidencji sprzedaży” JPK_V7M, nie stosujemy żadnych kodów GTU, o których mowa w par. 10 ust. 3 rozporządzenia ministra finansów, inwestycji i rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług, gdyż kody te nie dotyczą WNT (nie ma znaczenia, że do faktury sprzedaży aparatów cyfrowych znalazłby zastosowanie kod GTU_06). Nie znajdą zastosowania także oznaczenia procedur, o których mowa w par. 10 ust. 4 ww. rozporządzenia, w szczególności „TP” (firma włoska nie jest podmiotem powiązanym) czy „MPP” (gdyż obligatoryjny mechanizm podzielonej płatności nie dotyczy WNT). Także ujmując tę fakturę w „ewidencji zakupu” w JPK_V7M, nie stosujemy żadnych oznaczeń procedur, o których mowa w par. 11 ust. 2 ww. rozporządzenia, w szczególności „MPP”. Uwaga! Spółka powinna WNT aparatów cyfrowych z Włoch wykazać także w informacji podsumowującej VAT UE (zob. art. 100 i 101 ustawy o VAT). ©℗ CIT Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT (art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o CIT). W analizowanej sprawie nabyte wewnątrzwspólnotowo aparaty cyfrowe stanowią dla spółki towary handlowe, a zatem wydatek poniesiony na ich nabycie pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, a także poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Ponadto został poniesiony przez podatnika i jest definitywny (bezzwrotny). Został też właściwie udokumentowany (faktura) i nie został wymieniony w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Zatem w świetle art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy o CIT wydatek poniesiony na nabycie tych aparatów od włoskiego kontrahenta w kwocie netto, tj. 10 tys. euro, może stanowić dla spółki koszt uzyskania przychodów. Uwaga! VAT (podatek należny od WNT) w wysokości 10 291,35 zł stanowi podatek naliczony i spółce przysługuje prawo do jego odliczenia, a zatem stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o VAT nie może stanowić kosztu uzyskania przychodów. Wątpliwości spółki X dotyczą także kwestii, czy musi ona złożyć zawiadomienie ZAW-NR, aby mogła uchronić koszty uzyskania przychodów. Firma Y jest bowiem zarejestrowana także w Polsce jako podatnik VAT czynny, przy czym w przypadku tej transakcji występowała w charakterze włoskiego podatnika VAT. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że spółka ma wnieść należność za nabyte wewnątrzwspólnotowo aparaty cyfrowe na zagraniczny rachunek włoskiego kontrahenta, a zatem zaliczeniu tych wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów nie sprzeciwia się art. 15d ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. W analizowanym przypadku nie ma zastosowania obligatoryjny mechanizm podzielonej płatności, a zatem także wyłączenie zawarte w art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT nie ma zastosowania. Pozostaje zatem ustalić, czy aby spółka mogła zaliczyć ten wydatek do kosztów uzyskania przychodów, to musi złożyć zawiadomienie ZAW-NR. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika bowiem, że włoski kontrahent, chociaż w tej transakcji występował jako włoski podatnik VAT, to jest także w Polsce zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. W myśl art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT podatnicy nie zaliczają zaś do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 prawa przedsiębiorców (w analizowanej sprawie mamy do czynienia z taką transakcją) została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o VAT – w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny. Należy wskazać, że – zgodnie z dodanym z 1 lipca 2020 r. art. 15d ust. 4 pkt 4 ustawy o CIT – wyłączenia, o którym mowa w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, nie stosuje się, jeżeli zapłata należności przez podatnika wynika z faktury dokumentującej czynności z tytułu WNT, jak ma to mieć miejsce w przypadku spółki. Zatem spółka może zaliczyć te wydatki do kosztów uzyskania przychodów bez konieczności składania zawiadomienia ZAW-NR. W analizowanej sprawie kosztem uzyskania przychodów będzie zatem kwota 10 tys. euro netto. Za datę poniesienia kosztu należy uznać dzień wystawienia faktury przez włoskiego kontrahenta, tj. 12 października 2020 r. Zatem kwotę tę należy przeliczyć na złote według kursu z 9 października 2020 r. (tj. ostatniego dnia roboczego przed poniesieniem kosztu), który wynosił 4,4745. Oznacza to, że koszty uzyskania przychodu po przeliczeniu wyniosą 44 745 zł (10 000 euro x 4,4745). Uwaga! Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 4a i 4f–h ustawy o CIT, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (art. 15 ust. 4e ustawy o CIT). Aparaty cyfrowe stanowią dla spółki towary handlowe, a zatem poniesione na ich nabycie wydatki należy zakwalifikować jako koszty bezpośrednio związane z przychodami. Stosownie do art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 4b i 4c ustawy o CIT (wyjątki te nie znajdą zastosowania w analizowanej sprawie). Zatem spółka będzie mogła potrącić wydatki poniesione na nabycie tych aparatów w dacie uzyskania przychodów z ich sprzedaży. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że w październiku 2020 r. spółka nie będzie prowadziła sprzedaży tych aparatów, a zatem nie uzyska w tym miesiącu przychodów z ich sprzedaży. Nie może zatem zaliczyć tych wydatków (chociażby w części) do kosztów uzyskania przychodów w październiku 2020 r. i z tego względu wydatki te nie zostaną uwzględnione w schemacie rozliczenia. Uwaga! Po dokonaniu zapłaty spółka powinna pamiętać o rozliczeniu różnić kursowych (zob. art. 9b, art. 12 ust. 1 pkt 1 i art. 15a ustawy o CIT). ©℗ Schemat rozliczenia WNT aparatów cyfrowych z Włoch* ©℗ – przychody: nie wystąpią (brak informacji w stanie faktycznym) – koszty uzyskania przychodów: 44 745 zł (są to jednak koszty bezpośrednie, a zatem mogą być zaliczane w koszty w dacie uzyskania odpowiadających im przychodów, tj. przychodów ze sprzedaży tych aparatów, które do sprzedaży mają być skierowane w listopadzie 2020 r., a zatem koszty te nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w październiku 2020 r.) – zaliczka na CIT: nie wystąpi (brak informacji w stanie faktycznym) podstawa opodatkowania: 44 745 zł podatek należny: 10 291,35 zł podatek naliczony: 10 291,35 zł 2. W JAKIEJ DEKLARACJI WYKAZAĆ PODATEK CIT: za październik 2020 r. koszty uzyskania przychodów nie wystąpią, ale po tym, jak wydatki zostaną zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, należy je uwzględnić w CIT-8 VAT: W JPK_V7M wykazujemy: • Ewidencja: podstawa opodatkowania (44 745 zł) w polu K_23, podatek należny (10 291,35 zł) w polu K_24; oraz wartość nabycia netto (44 745 zł) w polu K_42, a podatek naliczony (10 291,35 zł) w polu K_43; • Deklaracja: podstawa opodatkowania (44 745 zł) w polu P_23, podatek należny (10 291,35 zł) w polu P_24, oraz wartość nabycia netto (44 745 zł) w polu P_42, a podatek naliczony (10 291,35 zł) w polu P_43. 3. TERMIN ZŁOŻENIA DEKLARACJI CIT-8: do 31 marca 2021 r. JPK_V7M**: 25 listopada 2020 r. informacja VAT-UE: 25 listopada 2020 r. * w schemacie rozliczenia pominięte zostały inne zdarzenia/czynności ** za okresy od 1 października 2020 r. nie składamy już odrębnie deklaracji VAT-7 i JPK_VAT(3) • art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 9, art. 10, art. 15, art. 17 ust. 1 pkt 3, art. 20 ust. 5, art. 25, art. 26, art. 29a ust. 1–1b, 6, 7, 10 i 11, art. 30a ust. 1, art. 31a ust. 1, art. 32 ust. 2 pkt 1, art. 41 ust. 1, art. 86, art. 88 ust. 6, art. 96b ust. 1, art. 97 ust. 10 pkt 1, art. 100, art. 101, art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( z 2020 r. poz. 106; z 2020 r. poz. 1747) • par. 10 ust. 3 i 4, par. 11 ust. 2 rozporządzenia ministra finansów, inwestycji i rozwoju z 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług ( poz. 1988; z 2020 r. poz. 1127) • art. 9b, art. 12 ust. 1 pkt 1, art. 15, art. 15a, art. 15d, art. 16 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( z 2020 r. poz. 1406; z 2020 r. poz. 1565) • art. 19 ustawy z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców ( z 2019 r. poz. 1292; z 2020 r. poz. 1086) Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL Kup licencję W przypadku świadczenia usług związanych z budynkami mieszkalnymi objętymi społecznym programem mieszkaniowym czynni podatnicy podatku VAT mają możliwość skorzystania z obniżonej stawki podatku VAT. Katalog domniemanych usług, które można wykonywać w takich budynkach, jest bardzo obszerny. W niniejszym artykule zastanowimy się, czy usługa konserwacji i przeglądu mogą skorzystać z preferencyjnej stawki podatku. 8-procentowa stawka podatku VAT Jak stanowi art. 41 ust. 12 ustawy VAT 8-procentową stawkę podatku stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym – zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy VAT – rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych. Z tym że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2, lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. Dodatkowe informacje na temat możliwości stosowania obniżonej stawki VAT w zakresie usług świadczonych w budynkach objętych społecznym programem mieszkaniowym odnajdziemy w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2013 r. w sprawie towarów i usług, dla których obniża się stawkę podatku od towarów i usług, oraz warunków stosowania stawek obniżonych. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia stawkę podatku obniża się do wysokości 8% dla robót konserwacyjnych dotyczących budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. W dalszej kolejności wskazać należy, że w myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia przez roboty konserwacyjne, o których mowa, rozumie się roboty mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub jego części inne niż remont. Usługi konserwacji jako korzystające z 8-procentowej stawki VAT Biorąc pod uwagę treść powyższych przepisów, usługa konserwacji mająca na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub jego części inna niż remont w zakresie, w jakim dotyczy budynków objętych społecznym programem mieszkaniowym, korzysta z niższej stawki podatku VAT. Powyższe potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w interpretacji z 21 czerwca 2013 r., nr IBPP2/443-217/13/WN, gdzie czytamy: Natomiast usługi konserwacji tej instalacji polegające na wymianie obudowy gniazdka/wyłącznika, wymianie bezpieczników, złączy kontrolnych, zacisków ochronnych, gniazd elektrycznych, dokręcaniu, czyszczeniu, malowaniu i uzupełnianiu oznaczeń przewodów, kabli i tablic bezpiecznikowych, mające na celu utrzymanie sprawności technicznej ww. instalacji, wykonywane w obiektach budowlanych lub ich częściach objętych społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust. 12a ustawy o VAT, będą podlegały opodatkowaniu 8% stawką podatku. Usługa konserwacji i przeglądu Nie ulega zatem wątpliwości, że świadczenie usług konserwacji w opisanych warunkach daje prawo podatnikom do zastosowania 8-procentowej stawki podatku VAT. Warto zatem w dalszej kolejności zastanowić się, czy również usługa przeglądu korzysta z tej preferencji. Trzeba mieć na uwadze, że choć pojęcia te są bardzo podobne, to wyraźnie rozgraniczana jest usługa konserwacji i przeglądu. W swoich rozważaniach fiskus odnosi się do pojęć z prawa budowlanego. W myśl § 3 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, naprawa główna to remont polegający na wymianie co najmniej jednego elementu budynku, z kolei naprawa bieżąca to okresowy remont elementów budynków, który ma na celu zapobieganie skutkom zużycia tych elementów i utrzymanie budynku we właściwym stanie technicznym. Natomiast z zapisu § 3 pkt 4 tego rozporządzenia wynika, że konserwacja to wykonywanie robót mających na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku. W myśl § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia pomieszczenia w budynku przeznaczone do wspólnego użytkowania oraz elementy i urządzenia stanowiące wyposażenie budynku użytkowane intensywnie lub narażone na uszkodzenia powinny być objęte przeglądami co najmniej dwa razy w roku oraz poddawane odpowiedniej konserwacji. Zgodnie z § 10 ust. 2 ww. rozporządzenia częstotliwość przeglądów powinna być ustalona przez właściciela budynku. Zakres robót konserwacyjnych powinien być ustalany na podstawie wyników przeglądów oraz potrzeb zgłoszonych przez użytkowników lokali, o czym stanowi z kolei § 10 ust. 3. Jak zatem widać, roboty konserwacyjne ustalane są na podstawie przeprowadzanych przeglądów, co oznacza, że prawo budowlane wyraźnie odróżnia pojęcie konserwacji od pojęcia przeglądu. Na podstawie tak wyprowadzonych wniosków organy podatkowe uznają, że wyłącznie usługi konserwacji dają uprawnienie do zastosowania 8-procentowej stawki podatku VAT. W przypadku natomiast gdy podatnik świadczy usługi przeglądu stawka podatku wynosi 23%. Tak orzekł Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w piśmie z 23 kwietnia 2015 r., nr ILPP1/4512-1-92/15-2/MK: Mając na uwadze powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że usługi przeglądów nie zostały wymienione w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług (art. 41 ust. 12), ani rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2013 r. w sprawie towarów i usług, dla których obniża się stawkę podatku od towarów i usług, oraz warunków stosowania stawek obniżonych (§ 3 ust. 1). Zatem podlegają one opodatkowaniu wg stawki 23%.

art 41 ustawy o vat 2020